zondag 29 maart 2026
De voorlaatste KNSB-ronde bood PMC 1 de laatste reële kans om het matchpuntentotaal op te vijzelen tot boven de degradatiegrens. Die kans werd niet gegrepen, al kwamen we er dicht bij. Met een einduitslag 3½–4½ moest PMC met lege handen naar huis.
De ellende met deze uitslag is dat iedere PMC-speler die remise speelt of heeft verloren, het zich persoonlijk kan aantrekken dat hij het team een of twee matchpunten heeft onthouden.
Dat geldt in elk geval voor mezelf. Ik was als eerste klaar met een nederlaag tegen Jacco Heij, een gelijkwaardige tegenstander. De compensatie die ik had voor een gambietpion was al verdwenen toen zich een zonsverduistering in mijn hersenen voordeed. Ik sloeg met mijn loper een gedekte pion met het idee om er een paard voor terug te krijgen, maar ook het paard bleef gewoon gedekt. Op de 19e zet kon ik opgeven.
De tweede nul kwam even later voor rekening van Ronald. Hij had een best aardige stelling opgebouwd, maar in het rekenwerk dat nodig was om het juiste pad in de complexe stelling te vinden, bleek zijn tegenstander beter, zo constateerde Ronald zelf na afloop.
Gelukkig kon Toon de hoop op een goede afloop nieuw leven inblazen door te winnen van invaller Bruun van de Laar. Toon, met wit, had de druk op de vijandelijke stelling dermate opgevoerd dat hij een loper als een rijpe appel in de schoot geworpen kreeg. Om de aanval aan de gang te houden gaf Toon een kwaliteit terug, maar toen was het ook snel afgelopen met de zwarte koning.
Intussen had John zich vanuit een moeilijke stelling naar een toreneindspel met een pion minder weten te ruilen. Zoals bekend zijn toreneindspelen altijd remise, maar John moest het nog wel bewijzen. Dat deed hij door de ter consumptie aangeboden d-pion te laten staan en in plaats daarvan met zijn toren een maximale activiteit te ontwikkelen. Zigzaggend tussen de c- en de f-lijn wist hij zijn tegenstander te laten berusten in remise.
Vier spelers waren in de tijdnoodfase nog bezig en drie daarvan overleefden dat zonder kleerscheuren. Dat gold helaas niet voor Jan Spoorenberg, die was ingevallen voor Jan Fleuren.
Jan had een moeilijke laveerpartij achter de rug die hem veel tijd had gekost. Hij kon remise door eeuwig schaak afdwingen, maar Jan zag nog winstmogelijkheden. Die kostten hem echter meer tijd dan er beschikbaar was en Jan ging door zijn vlag. Daarmee waren de Puttenaren nog maar een punt verwijderd van de matchwinst.
Luuk had in een laveerpartij tegen Kevin van Brummelen weinig weten te bereiken, maar na de tijdcontrole had Luuk toch wat dreigingen kunnen opbouwen met zijn dame en loper. Veel stelde het niet voor, maar de dreigingen maakten zijn tegenstander wel zenuwachtig en een fout ligt dan in een klein hoekje. Een paar te passieve verdedigingszetten en ziedaar: Luuk kon zijn toren in de aanval betrekken en forceerde mat. Weer een fraaie aanvalspartij van Luuk, die dit seizoen ongenaakbaar is.
Ook Wim liet zijn aanvalskunsten zien op de manier die we van hem gewend zijn. Lange tijd moest hij zich de witte aanvalspogingen van het lijf houden, maar na de 40ste zet werden de bordjes verhangen en kon Wim in een bliksemaanval de witte koning mat zetten.
Zo was de stand na zeven uitslagen gelijk en hing de einduitslag af van Michels partij. Helaas stond Michel al enige tijd een pion achter in een paard-toreneindspel. Michel probeerde op allerlei manieren om de zaken te compliceren, maar zijn tegenstander hield het hoofd koel, nam hem nog een tweede pion af en creëerde een vrije c-pion die onstuitbaar op het promotieveld af kon gaan. Michels opgave bracht de eindstand op 3½–4½ voor PSV/DoDo.
Het goede nieuws was dat ook Wijchen had verloren, met ruime cijfers, tegen Zevenaar. Daardoor houden we Wijchen en ASV op de ranglijst nog onder ons. Aangezien Wijchen in de laatste ronde tegen koploper Paul Keres uitkomt en ASV al is gedegradeerd, houdt PMC 1 een goede kans op handhaving in de 3e klasse.
De teamuitslag was bij het eten na afloop niet van de gezichten af te lezen.
Wopke Veenstra