zondag 12 april 2026
PMC 1 heeft zich gehandhaafd in de 3e klasse KNSB, maar dat lag niet aan onze prestatie in de laatste ronde. Met 2-6 verloren we afgetekend tegen BSV1. Gelukkig voor ons deed Wijchen het nog slechter tegen koploper Paul Keres: ze verloren met ½ – 7½ en bleven daardoor op 3 matchpunten staan, een punt achter PMC 1. Ook ASV, dat al gedegradeerd was, eindigde onder PMC 1, ondanks hun eerste overwinning van het seizoen, tegen PSV/DoDo.
We hadden voor een tactische opstelling tegen BSV gekozen, met Ronald op bord 1 tegen grootmeester Dimitri Reinderman en Michel op bord 2 tegen Rembrandt Bruil (rating 2332). In theorie moesten onze zes sterkste spelers minstens 4 punten kunnen halen tegen de nummers 3 t/m 8 van Bennekom, maar de werkelijkheid trok zich zaterdag weinig aan van de theorie. Twee van onze spelers verloren van een tegenstander met een lagere rating en het omgekeerde deed zich helaas niet voor.
Ronald had het met zwart al snel moeilijk tegen Reinderman. Zijn onschuldig lijkende zetje a6 in het Koningsindisch bracht hem direct in problemen. De witte stukken nestelden zich op de verzwakte zwarte velden op de damevleugel en legden de zwarte stelling volledig lam. Ronalds nederlaag was ook door hemzelf ingecalculeerd, maar kansloos verliezen is nooit leuk.
Ook Michel moest uitgaan van een nederlaag, maar juist tegen veel sterkere tegenstanders kan hij gevaarlijk zijn. Met zijn keuze voor het Morra-gambiet liet Michel zien dat hij voor niemand bang was. De kansen in de partij gingen wat heen en weer toen Rembrandt op de 28e zet blunderde.
Michel kon door het forceren van dameruil een gewonnen eindspel en daarmee eeuwige roem bereiken, maar het mocht niet zo zijn. Michel koos de verkeerde voortzetting en die was meteen verliezend.
De wildste partij van de middag was die tussen Maarten Kwaaitaal met zwart tegen Martin Markering. Na 1.d4 Pf6 2.Lf4 c5 3.e3 Db6 4.Pa3 a6? stond Maarten al zo goed als verloren, maar Martin wist ook niet goed hoe het verder moest en even later waren de kansen weer gelijk. Een positionele blunder van Martin bezorgde Maarten vervolgens op de 8e zet groot voordeel, maar Maarten pakte zijn kans niet en nog twee zetten later stond hij weer verloren, nu definitief.
Toon keek aan bord 8 een half uur lang tegen de beginstelling aan omdat zijn tegenstander verlaat was. Dat levert een voordeel op de klok op, maar vaak is het effect omgekeerd aan wat je zou verwachten. De wachtende speler staat dan onder extra druk om het tijdsvoordeel te verzilveren, terwijl zijn concentratie heeft geleden onder het wachten. Zo werkte het waarschijnlijk ook bij Toon. Hij kwam niet in zijn spel en verloor vrij kansloos.
Ook John had zijn middag niet. Hij kwam best aardig uit de opening, wist een plusje op te bouwen, maar lette even niet op toen er mat in één dreigde.
Luuk was degene die de nulstand bij PMC wist weg te werken, maar zijn remise leverde wel een halve punt minder op dan waarmee gerekend was. In een voor Luuk overbekende stelling besloot hij om eens de sleur te doorbreken en niet Da4 te spelen, maar Dc2. Dat bekwam hem slecht, want hoewel de zet niet verkeerd was, wist hij er niet zijn gebruikelijke druk mee op te bouwen. Integendeel, hij moest een pion geven om de druk van zijn tegenstander weg te nemen. Het resulterende toreneindspel met een pion minder wist Luuk zonder problemen remise te houden.
Ik kon de inmiddels behoorlijk scheefgegroeide puntenverhouding weer ietsje rechttrekken met een overwinning op Bregje Roebers, inderdaad, het zusje van. Bregje heeft mogelijk evenveel talent als haar ruim vier jaar oudere oudere zus, maar presteert nog wat instabiel: vorig jaar had ze op haar 14e een rating van 2030, maar sindsdien waren daar 60 punten van afgegaan. Misschien komt dat door haar excessieve tijdsverbruik: na 12 zetten had ze met zwart tegen mij in een theoretische stelling al 40 minuten gebruikt. Al dat denkwerk leidde wel tot een betere stelling voor Bregje, maar op de 31e zet had ze nog maar een minuut over. Een blunder blijft dan zelden uit en die kwam in de vorm van een paardvork die haar een kwaliteit moest opleveren. Helaas voor haar kon ik met twee verbonden vrijpionnen de zwarte stelling kraken voordat het paard kon toeslaan.
Onze laatste kans op een winstpunt tegen de ratingverhoudingen in, lag bij Wim. Zijn schijnbaar pretentieloze nijlpaard-opstelling zorgt vaak voor onbezonnenheid bij zijn tegenstander, en ook nu dook zijn tegenstander Hotze Hofstra er meteen bovenop, eerst met h4, en toen die opmars gestuit werd, met een pionoffer op f5. Wim nam het offer blijmoedig aan en zette de tegenaanval in. De winst leek Wim even later niet meer te kunnen ontgaan, maar Hofstra wist op miraculeuze wijze te ontsnappen door eeuwig schaak.
En zo werd het 2-6 voor PMC 1, maar dat deed er niet meer toe. We blijven in de derde klasse na een seizoen waarin we van begin tot eind langs de rand van de degradatie-afgrond scheerden; we zijn vast van plan om dit het volgende seizoen niet te gaan herhalen.
Wopke Veenstra